Over ons

Visie & missie

Verbindt Vlaanderen

De Warande is dé ontmoetingsplek voor Vlamingen in Brussel. Al 30 jaar verbinden we Vlaanderen met de rest van de wereld. De Warande wilt verenigen én vertegenwoordigen. Ze wilt de wereld van haar leden verbreden via nieuwe ontmoetingen, nieuwe ervaringen en nieuwe inzichten.

Wij bij De Warande zijn experts in het faciliteren van events en ontmoetingen.

Waar staan we voor?

Wanneer u lid wordt van De Warande, krijgt u toegang tot één van de meest prestigieuze ledenclubs van Europa. Als lid mag u dit huis gebruiken als het uwe. Wij bij De Warande zijn experts in het faciliteren van events en ontmoetingen. Onze historisch salons en zalen zijn verbluffend, al zeggen we het zelf. We zijn ervan overtuigd dat uw gasten het bezoek aan ons huis niet snel zullen vergeten.
 

Bovendien organiseren we ook zelf activiteiten. Deze lopen als een rode draad door onze geschiedenis en maken deel uit van ons DNA. Met een open blik op de maatschappij en haar trends en evoluties stellen we elk seizoen een gevarieerd activiteitenprogramma samen. Iedereen die lid is kan zich inschrijven voor een werklunch, een debatavond, een actualunch of onze maandelijkse Koffie Konnectie. Voor avondactiviteiten mag u ook gasten aanbrengen.
 

De activiteiten geven onze leden de kans om interessante sprekers te ontmoeten en nieuwe inzichten te verwerven. Daarnaast kunnen we ook steeds putten uit een ongelofelijk interessant publiek. De debatten zijn aan de tafels minstens even boeiend als die aan het spreekgestoelte. Door deel te nemen aan de activiteiten ontmoet u leden met dezelfde interesse als u.

BESTUUR & TEAM DE WARANDE VZW
De Warande team

Tel.: +32 2 549 51 46

Katja Borgerhoff
Gedelegeerd bestuurder

Voor al uw vragen over lidmaatschappen, golf, reizen en de internationale werking
Tel.: +32 2 549 51 18

Marie Puttemans
Office manager

Voor al uw vragen over de boekhouding en uw facturen
Tel.: +32 2 549 51 12

Els Verdegem
Financieel manager

Voor al uw vragen over de activiteiten of over communicatie
Tel.: +32 2 549 51 11 of 0498 72 37 59

Charlotte Fenaux - Hospitality manager

Voor meer informatie over het reserveren van vergaderfaciliteiten, lunches, diners, recepties, conferenties

...
Tel.: +32 2 549 51 12 of 0479 65 96 38

Charlotte Fenaux
Hospitality manager

Voor al uw algemene vragen en voor reservaties in het restaurant
Tel.: +32 2 549 51 40

Maxime Gérulus

Voor al uw vragen over lidmaatschap
Tel: +32 2 549 51 10

Maxime Gérulus
Office Assistant

Tel.: +32 2 549 51 20

Kevin Teugels
Chef

Tel.: +32 2 549 51 21

Patrick Grauwels
Maître d'hôtel & sommelier

Keukenteam

Chef: Kevin Teugels

Chef de partie: Alessandro Van Coillie

Assistent keuken: Samuel Kyei Amankowa

 

Bediening

Maître d’hôtel: Patrick Grauwels

Jens Van Ginderdeuren

Machteld Clement

Johan Van Molle

Voiturier
Thumbnail

Jonathan Flament

Raad van bestuur

Voorzitter: Mark Leysen

Vice-voorzitter:  Dirk Collier

Gedelegeerd bestuurder: Katja Borgerhoff

Carine Boonen

Jos Clijsters

Moniek Bucquoye

Hadewig De Corte

Bart De Smet

Sophie Detremmerie

Luc Haegemans

Philippe Jadoul

Frank Judo

Philippe Mathieu

Johan Swinnen

Patrick Tans

Joost Van Roost

Dirk Wauters

Executief comité

Voorzitter: Mark Leysen

Gedelegeerd bestuurder: Katja Borgerhoff

Moniek Bucquoye

Dirk Collier

Luc Haegemans

Philippe Mathieu

De Warande is al 30 jaar een exclusieve club in het hartje van Brussel.
Geschiedenis van het Clubhuis Hôtel Empain

De Warande is gehuisvest op een uitzonderlijke locatie, pal in het politieke hart van Brussel. Net door zijn centrale ligging, kent het herenhuis van De Warande een rijke geschiedenis. Graag nemen we u mee doorheen het verhaal achter ons Clubhuis: van een lap grond naar een exclusieve topontmoetingsplaats in hartje Brussel.

 

Koninklijke wijk en het Warandepark

Na de brand van het hertogelijk paleis op de Koudenberg in 1731, bleven de ruïnes 40 jaar lang  onaangeroerd. Met de brand werden zeven eeuwen geschiedenis van de kaart geveegd. Pas onder impuls van de Oostenrijkse regering en het Brusselse stadsbestuur werd het Koningsplein en het daarbij horende Warandepark opgebouwd. De bouw van dit architecturaal ensemble kondigde een frisse wind in het verfraaiingsproces van het ‘moderne’ Brussel aan.

 

In de geest van de Verlichting deed Karel van Lotharingen beroep op Franse architecten die het Verlichte urbanisatiemodel nauw volgden. Anders dan middeleeuwse spontaan en organisch ontwikkelde woonwijken, heerste in het nieuwe model van stadsontwikkeling symmetrie. De stad symboliseerde de menselijke rede, in de vorm van grootsheid, strakke regelmaat en monumentaliteit. Het nieuwe plein met het Warandepark was bedoeld als woon-werk-en recreatiepark. Een gedachtengang die volledig past in het Verlichte gedachtegoed waarin pleinen publieke, sociale en mondaine functies hadden.

 

Een van de belangrijkste architecten van het nieuwe plein was de Fransman Gilles Barnabé Giujmard de Larabe (1734 – 1805). Vanaf 1775 trad hij op als bouwleider van het architectonisch geheel. Guijmard werd hierin bijgestaan door Jean-Benoît-Vincent Barré. Architect Barré tekende de plannen voor de geveluitvoering van de koninklijke wijk. De gebouwen rondom het plein werden gedomineerd door uniforme gevels, egaal bepleisterd en geschilderd in een lichte kleur. Het lichte karakter en de gelijkvormigheid van de gevels symboliseerde de zuiverheid van de ‘witte’ stad. Joachim Zinner, ‘de tuinman’ van het Hof, tekende de plannen voor het Koninklijke park, de Warande. Net als in het plein, vormen symmetrie en strakke regelmaat de basis van het geheel. Wanneer de plattegrond van het park erbij wordt gehaald, vind je de vorm van een passer terug in het patroon van het park. Voor Joachim Zinner hét symbool van gelijkvormigheid.

 

Hertogsstraat

In de Koningswijk lagen twee belangrijke straten: de Hertogsstraat en de parallel gelegen Koningsstraat. Die twee straten vormden de basis van de wijk. De Hertogsstraat werd onderbroken door drie dwarsgangen, die later de naam ‘Wetstraat’, ‘Zinnerstraat’ en ‘Lambermontstraat’ kregen. Deze straten werden doorgetrokken door het park, om de Hertogsstraat met de Koningsstraat te verbinden.

 

Op de plattegrond van het Warandepark, getekend door Joachim Zinner in 1779, vind je langs de twee hoofdstraten gelijkvormig getekende percelen terug. De percelen aan de Hertogsstraat vormen een bepaald patroon: een klein perceel wisselt een groter perceel af. De terreinen in de Hertogsstraat werden verkocht voor een kleine 20.000 florijnen. De straat werd bevolkt door een mondain publiek. Rijke en adellijke families kochte de bouwgronden.

 

Zoals de schets van Guijmard uit 1778 weergeeft werden gebouwen zelf volgens een vast stramien geconstrueerd en dienden de eigenaars van de percelen bepaalde voorschriften te volgen. De gevelbreedte werd vooraf bepaald: 48 voeten, 4 duim, 3 lijnen en 3 zevenden. Ook telde elk gebouw evenveel ramen op de eerste verdieping en in het attiek. Natuurleien bedekten de daken. Hoewel het niet verplicht was om volledig gelijkvormige gevels te bouwen, toonden de façades door de voorschriften wel een zekere uniformiteit. De bouwkundige principes pasten binnen de classicistische stijl van het Koningsplein en het Warandepark.

Het herenhuis De Warande

De oorsprong van het gebouw waar De Warande huist, gaat terug tot het einde van de achttiende eeuw. Historische bronnen vertellen ons volgende feiten:

 

1778.

In dit jaar wordt de grond gekocht. Het perceel werd ingeschreven december 1778 als ‘coop 19 en 20’ door drie personen. Meester-metser Oliver Lesprit kocht samen met zijn echtgenote Marie-Anne de Moulin en architect Louis Montoyer de twee percelen. Omdat de bouwgrond een hoek vormde met de voorgevel aan de Hertogsstraat en de zijgevel aan de Zinnerstraat werden voor de bouw van het ‘hoekpavilioen’ verschillende regels opgelegd.

 

1780.

Een patentbrief uit maart 1780 verklaart het huis bewoonbaar. De oorspronkelijke eigenaars van de percelen woonden echter nooit zelf in het gebouw. Nummer 19 (het huidige Warandehuis) wordt vanaf april 1780 bewoond door baron Marcq de Tiège. Hij is de eerste eigenaar van het gebouw die er zelf in woont.

 

1795.

Na de dood van Baron de Tiège erft zijn echtgenote Henriette Joséphine Ghislaine de Vicq de Comptich het gebouw. Echter de familie de Vicq de Comptich woont zelf niet op het eigendom. De woonst wordt verhuurd.

 

1818.

Graaf Mercy d’Argenteau, gedeeltelijk eigenaar door erfenis, koopt via een openbare verkoop het pand en trekt er zelf in. Op dat ogenblik is het bijna 20 jaar geleden dat het gebouw bewoond wordt door zijn eigenaars. Enkele jaren later koopt hij vrijgekomen grond bij de sloop van de stadsomwalling en vergroot zijn perceel.

 

1836.

Graaf d’Argenteau verkoopt de eigendom aan gravin Louise d’Egger. De plattegrond van de eigendom uit dit jaar toont dat het terrein toen amper gelijkenissen toont met het huidige gebouw. Het domein werd opgesplitst in drie delen: het gebouw rond ‘Cour 1’, de omwalling rond ‘Cour 2’, en de gebouwen rond ‘Cour 3’. Waarschijnlijk dienden de gebouwen achter ‘Cour 3’ om het huispersoneel en de knechten onderdak te geven. Dit kan je afleiden door de ruime ruimtes, zonder veel trappen en ramen in vergelijking met de ruimtes rond ‘Cour 1’ en in mindere mate de gebouwen achter ‘Cour 2’. Verder is ook te zien dat het domein via twee ingangen bereikbaar was. Het is vrijwel zeker dat de ingang langs de Hertogsstraat de hoofdingang was. De inkom via de ‘Rue Laterale’, later genaamd ‘Zinnerstraat’ was waarschijnlijk de zij-ingang voor bijvoorbeeld toevoer van voedselvoorraden. (PLAN 1836)

 

1852.

Gravin Louise d’Egger verkoop het gebouw aan Félicité Emilia Marichal, echtgenote van Guillaume Hippolyte van Volxem.

 

1892.

De kleindochter van het echtpaar van Volxem, Jeanne Antoinette Félicité van Volxem, erft het domein.

 

1893.

De hertogin d’Arenberg en hertog de Croij kopen het pand. Het is de laatste keer in de geschiedenis van het pand, dat het huis door een adellijke familie bewoond zal worden. Veertien jaar later verruilen zij immers het eigendom met bankier François Empain.

 

1907.

Het echtpaar d’Arenberg – de Croij ruilen met François Empain het pand voor zijn eigendom, eveneens in de Hertogsstraat. Empain onderneemt grootschalige renovaties. Hoewel het pand al enige verbouwingen ondergaan had in de loop der jaren, werden in 1907 fundamentele wijzigingen aangebracht. Begin twintigste eeuw werd de tendens van ‘strakke regelmaat’ in de classicistische stijl achterwege gelaten. Symmetrie en relatieve eenvoud maakten plaats voor rijkere versiering van de gevels en het interieur in gebouwen in de Koninklijke wijk. Meerdere panden in de Hertogsstraat hadden wat opsmukwerk ondergaan, waardoor de zuivere en eenvoudige stijl niet langer heerste in de straat. Hoewel rond de eeuwwisseling de ‘Beaux-Arts’-stijl stilaan de burgerij en adel inpakte, bleef Empain in de gevelrenovatie vrij sober. Het Frans classicisme is vandaag de dag nog steeds terug te vinden in de gevel van het pand.

 

Renovatiewerken (PLAN 1907)

De renovatiewerken gebeuren onder leiding van Octave Flanneau, een Belgische architect. Heel wat befaamde ambachtslui werken mee aan de verfraaiingswerken van het herenhuis van François Empain. Wanneer je de plattegronden van 1836 en 1907 met elkaar vergelijkt, merk je amper nog gelijkenissen in de structuur van het pand. Laten we beginnen met het gedeelte dat grenst aan de Hertogsstraat. Het valt op dat ‘Cour 1’ volledig verdwenen is. De voorgevel is als het ware ingekrompen. De gevel en rechterkant van het oorspronkelijke gebouw zijn volledig gesloopt. De ‘Mur Mitoyen’, oftewel brandmuur, die de eerste koer van de tweede scheidde is wel intact gebleven. Verder is de ingang langs de Hertogsstraat verdwenen. De inkomhal werd onderdeel van het voorste salon. Hoewel ze werd vergroot in het verlengde van het voorste salon, is de traphal op dezelfde plaats gebleven.

De centrale inkom is vanaf 1907 via de Zinnerstraat. De ‘oude’ inkomhal via de Hertogsstraat naar ‘Cour 2’ is verdwenen. Ook de gebouwen achter ‘Cour 2’ zijn grotendeels gesloopt, en maken van ‘Cour 2’ en ‘Cour 3’ één geheel. Ook de achterste gebouwen, in de achttiende eeuw waarschijnlijk de vertrekken van de knechten, hebben plaats gemaakt voor de tuin.

 

Inrichting

Verschillende vaklui werken aan het interieur van het herenhuis. Onder leiding van architect Flanneau ademt het pand de typische ‘Beaux Arts’-stijl uit die in Brussel heerst onder de beau monde. Deze stijl, overgewaaid uit Frankrijk, sluit onder andere aan bij het neoclassicisme. Belangrijkste eigenschap van deze stijl is de combinatie van een symmetrie met rijkelijke versiering.

 

1985.

Na de dood van François Empain blijft het gebouw nog drie generaties in het bezit van de familie Empain. In 1985 wordt het pand verkocht aan de Zinner J. NV.

De Warande is geboren.

Het verhaal achter De Warande

De Vlamingen en Brussel

 

Na de staatshervormingen van 1970 en 1980, die België in drie gemeenschappen en drie gewesten verdeelden, voelden de Vlamingen zich in het – nochtans tweetalige – Brussel niet volledig thuis. Hoewel het Vlaamse cultureel verenigingsleven floreerde in Brussel, voelden de Vlamingen geen band met de grote nationale instellingen. Langzaamaan begonnen Nederlandstalige instellingen zich af te splitsen van de Franstalige ‘moederinstituten’. Denk maar aan de Vrije Universiteit Brussel en het Koninklijk Conservatorium.

 

Het VEV-Comité Brussel

Het Vlaams Economisch Verbond-Comité Brussel, voorgezeten door Lode Campo, lanceerde in 1979 de slagzin “Vlaamse presentie te Brussel”. Men erkende de noodzaak een Vlaamse club in Brussel op te richten om Vlaamse verenigingen uit het economische en maatschappelijke veld ‘onderdak’ te bieden.

Het VEV-Comité stelde een werkgroep samen om ‘Project Vlaamse Cercle Gaulois’ uit te voeren. Die werkgroep, bestaande uit voorzitter Lode Campo, Guy Borgerhoff, Rik Decan, Gilbert Van Belleghem en Piet Van Waeyenberge, kwam op het idee om een Vlaamse privéclub op te richten. Het zou een ‘aangename ontmoetingsplaats van zeer hoge kwaliteit wat betreft inrichting, onthaal en maaltijden’ worden.

 

De Warande vzw

Hôtel Empain, het herenhuis van De Warande, kwam in 1985 in handen van Piet Van Waeyenberge, de latere voorzitter van het VEV-Comité Brussel. Drie overlevende dochters van François Empain verkochten het gebouw aan familiegroep De Eik, dat op zoek was naar vastgoed ‘binnen de Brusselse Vijfhoek’. Op 9 april 1985 kwam het Empaingebouw in handen van vastgoedmaatschappij ‘De Brusselse Warande’, de naamloze vennootschap die Piet Van Waeyenberge had opgericht, nadien NV Zinner.

 

In het kader van ‘Vlaamse presentie te Brussel vertalen in stenen’, het thema van het VEV-Comité onder het voorzitterschap van Piet Van Waeyenberge, startte in 1986 het renovatieproces van Hôtel Empain. Met de grootste zorg werd getracht het authentieke karakter van het huis te bewaren. Hoewel het nog te vroeg was om met het project naar buiten te treden, werd het steeds duidelijker dat Hôtel Empain de perfecte setting was om een Vlaamse prestigeclub onderdak te bieden. Natuurlijk moest men op zoek gaan naar de nodige financiële middelen. Dankzij de financiële hulp van tien belangrijke instellingen aan particuliere kant en de inbreng van de Vlaamse overheid werd De Warande vzw opgericht.

 

Op 8 december 1986 was vzw De Warande een feit. De missie van de club werd als volgt verwoord: ‘De vereniging heeft tot doel een ontmoetingsplaats op hoog niveau te creëren en ter beschikking te stellen van de gemeenschap van Vlamingen, die te Brussel of daarbuiten verantwoordelijkheid dragen in het bedrijfsleven, de politiek, de administratie, de academische, de wetenschappelijke en de culturele wereld of andere belangrijke maatschappelijke groepen. Zij beoogt een forum te bieden voor de stimulering en de behartiging van de belangen van het Vlaamse bedrijfsleven. Zij wil eveneens een band creëren tussen het Vlaamse bedrijfsleven en de verantwoordelijkheden van alle andere groepen uit het maatschappelijk leven in Vlaanderen. De vereniging heeft geen enkele politieke strekking.’

 

De officiële opening volgde op 28 april 1988, De Warande was geboren.